Een nuchtere Spaanse Zaanse

Eugenia Ruiz, kortweg Eugie, begin veertiger, staat met beide benen ferm op de grond. De geboren Wormerveerse met een Spaanse vader en Nederlandse moeder doet aan healing, maar is beslist niet zweverig. Mensen helpen zich beter te voelen staat voor haar centraal.

Een gebeurtenis in haar prille jeugd bleek achteraf de aanleiding voor haar zoek- tocht. Het leidde uiteindelijk naar de bouw van een eigen tuinhuis als praktijkruimte, een stilteruimte pal naast de mancave vol gereedschappen van haar partner.

Bescheiden maar kordaat

Ondanks de onderzoekende ogen van Eugie, voelt uw verslaggever zich direct op zijn gemak op haar werkplek. Als schrijver is hij gewend om te observeren en staan zijn “voelhorens” ook bijna altijd aan. Eugie blijkt wat zenuwachtig, hoopt dat haar bedoelingen goed overkomen. Met haar kwalificaties zit het wel goed. Er hangen vele diploma’s en getuigschriften, bijna tegen het plafond. Bescheiden op een richel.

Heel sensibel

Eugie: ‘Het gaat hier niet om mij, maar om de mensen die mijn hulp nodig hebben.’ Als vijfjarige had ze een heel goede boezemvriendin. Dat meisje overleed na een verkeersongeluk. Daar begreep Eugie toen niets van. De dood letterlijk als spelbreker. ‘Ik voelde me geamputeerd, want was dag en nacht met haar geweest. Iedereen was in rouw en ik voelde dat ik op zoek moest om het gat te vullen. Ik praatte overigens gewoon met haar door, was al snel vatbaar voor “signalen” van anderen.’

De combinatie van spiritualiteit en wetenschap vind ik heel belangrijk

Ogen open houden

In de pubertijd werd ze gezien als wat apart, iemand die een ander leven leidde, zich anders kleedde, al jong onder de tatoeages zat en ook nog eens anders dacht. Ze woonde vanaf haar dertiende alleen met haar oudere broer die in de losse ploeg zat en ‘s avonds een warme prak verwachtte. ‘Op mijn achttiende ging ik het huis uit, woonde nadat een verkering uitging met een schoolvriendin. De tijd dat ik de wereld wilde ontdekken, op zoek was naar spiritualiteit.’

Een openbaring

Eugie ging in die tijd een keer mee met haar schoonzus naar een paragnost. ‘Die wilde niet met haar praten, maar met mij. Er ging echt een poortje voor me open. Ik was zoekende en werd eigenlijk gevonden. Daarna ging ik intuïtieve ontwikkelingen doen, groeide als vanzelf, was heel geïnteresseerd in het energetische.’ Ze kwam daarna in het onderwijs terecht met zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Met een groepje uit die tijd, nu beren van kerels, zelf vaders, heeft ze nog steeds contact. Het was een periode van ontwikkelen, van steeds meer invoelen. ‘Op een gegeven moment werd het daar te heftig, nam ik de agressieve energie mee naar huis met als gevolg een burn-out.’

‘IK WAS ZOEKENDE EN WERD GEVONDEN’

Troost brengen

Het erfenisje van haar vader, laborant bij de Moriaan, een echte wetenschapper, gebruikte ze om haar praktijk te starten waar mensen tot zichzelf kunnen komen, hun emoties kunnen laten zien, holistisch geheeld kunnen worden, opgeschoond kunnen worden, bevrijd kunnen worden van hun angsten. ‘Het past ook wel goed in de geest van mijn vader, want ik vind zelf de combinatie spiritualiteit en wetenschap heel belangrijk.’

Heel relaxt

Eugie laat sceptici gewoon in hun waarde, heeft geen enkele behoefte om iemand te “bekeren”. Ze kan zichzelf heel goed “aan- en uitzetten”. ‘Ik ben niet alleen energetisch, leef ook in het hier en nu, heb een kind, moet boodschappen doen, luister graag naar rock. Ik moet er niet aan denken om de hele dag, in de supermarkt bijvoorbeeld, de mensen om mij heen te moeten lezen. Het gaat erom dat ik in mijn praktijk op een ontspannen manier mensen met een al dan niet heftige rugzak verder kan helpen.’ Eugie heeft daarvoor een groot pallet aan behandelingen in de aanbieding. Ze is tevens Reiki-master, leidt mensen op tot chakrahealer, is geschoold op het gebied van kruiden, helpt bij PMS-klachten en leert te ontstressen.

Workshops

Voor de workshop Automatisch schrijven heeft uw interviewer zich direct opgegeven, al lijkt de sessie met Engelen-energie en het leren van het lezen van aura’s hem ook wel interessant. ‘Om te verbinden en creatief bezig te zijn ga ik nu cacao-ceremonies geven. Ik ben een Zaanse en mijn vader heeft de cacaomassa voor het beroemde Oreo koekje bedacht. Mijn missie is het licht door te geven, al is het maar een straaltje.’

TEKST: GUUS BAUER
BEELD: BART HOMBURG

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?